Hesin spurningurin kemur støðugt upp í vinnuni. Næstan hvørja ferð nærkast tann, sum spyr, skeivt.
Spurningurin, sum verður settur, er "hvar kann ein kiosk setast?" sum um tað var eitt møblar, sum hevur brúk fyri einum bletti. Henda tilgongdin er afturvendandi. Rætti spurningurin er: hvar hava vit í roynd og veru eina kiosk-ikki sum ískoytisfunktión, men sum einasta rímiliga møguleika?
Nógv fólk vilja ikki viðurkenna: flestu kiosk-útbyggingar miseydnast. Tað eru ikki harðlig dáta um hetta, men tey, sum hava verið í vinnuni nóg leingi, vilja staðfesta. Í øllum mið-hotelli ella stjórnarbygningum eru dýrir berandi skjálvtar, sum savna dust í hornum, skermar frystir á feilboðum ella heilt sløktir. Onkur góðkendi eina seks-siffraða innkeypsskipan til tey.
Byrja við tí, sum í roynd og veru virkar
Flogvøllirinnskriving-in er lærubókadømið. Ferðafólk mugu vera á flogvøllinum allíkavæl. Tilgongdin er heilt deterministisk-velja flogfarið, velja pláss, staðfesta, prenta. Eingin "bara kagar" á einum check-kiosk. Og boardingkort og viðførismerki hava brúk fyri prenting. Telefonir kunnu ikki gera hatta. Tíðarskeið.
Flogfeløg hava alsamt meira tikið sjálv-tænastutøkni (SST) til sín fyri at veita meira strømlinjað tænastumodell. Í 2007 setti altjóða flogferðslufelagið í verk Fast Travel Program, sum hevur til endamáls at økja um rakstrareffektivitetin hjá bæði flogvøllum og flogfeløgum. Hetta tiltakið fevnir um ábøtur á fleiri snertistøðum, eitt nú ferðafólkainnskriving, viðførisviðgerð, skjalaváttan, bíleggingarstýring, mannagongdir umborð og at heinta mist viðføri. Sitat - greinar/PMC11471516/
Her er eitt mynstur, sum er vert at draga út. Fysisk nærvera er ikki-samráðingarfør-brúkarar eru longu har; hetta kann ikki gerast úr sofuni. Tilgongdin er fullkomiliga standardiserað. Eingin dómur kallar, nei "lat meg kanna við mín leiðara." Og brúkarin veit longu, hvat teir vilja hava. Ikki kaga, ikki kanna-bara útføra.
Her er eitt mót-dømi, sum fløkir hendan logikkin: framsýningarvegleiðingar. Søvn plagdu at stuðla kioskum-óavmarkað innihaldsdýpd, nógv meira enn nøkur fysisk pláta kundi halda. Hetta rakar øll trý kriteriini. Brúkarar eru har, tilgongdin er einføld, teir vita, hvørji listaverk teir hyggja at.
Síðani hendi QR-kotur og savnsappir. Nú skanna vitjandi og fáa alt á telefonina, sum tey hava við sær, meðan tey ganga. Kioskin tapti.
So er eitt fjórða element, sum fólk gloyma: Kioskin hevur brúk fyri at gera nakað, sum ein telefon ikki kann. Vanliga merkir tað hardware-prenting, skanna, lesa kort, útflýggja okkurt fysiskt. Um alt samspælið bara er at týpa á ein skerm fyri at fáa upplýsingar, so er eingin orsøk til, at onkur ikki bara brúkar sína telefon.
Nær vinna savnskioskir enn? Tá stórskíggin ER upplivingin. Listadetaljur við høgari-upploysn, sum ikki eru møguligar at síggja á telefon. Immersivt video sum missir ávirkan við 6 tummum. Samvirkin spøl við at nerta og manipulera. Fyri reinan tekst tó? Telefonin vann.
McDonald's tingið
Bílegging av skjóttgjørdum mati-McDonald's serliga-avdúkar okkurt óvæntað. Ein økisbundin QSR-ketan brúkti tríggjar mánaðir uppá at royna at finna útav, hví teirra kiosk-útbygging ikki rakti tølini, sum McDonald's greiddi frá. Kanningin fór djúpt.
McDonald's hevur 40,000+ av hesum globalt, og miðal atgongumerkið fór upp 15-30% eftir uppseting. Hetta ljóðar sum marknaðarføringsflúgva í fyrstuni. Tá gerst sálarfrøðin greið.
Við einum teljara er smáligt trýst. Onkur bíðar. Tað kann vera ein linja, sum myndast. Bíleggingar henda skjótt, trygg val verða gjørd, eyka fáa ikki lagt afturat tí at siga "faktiskt, kasta í eina køku eisini" kennist óført meðan onkur starir.
Kioskin tekur alt hatta burtur. Kaging hendir. Nýggir lutir fáa umhugsað. "Hevur tú hug at leggja eina kombinatión afturat?" fær eitt ja uttan at nakar følir seg dømdan. Tað vísir seg, at fólk faktiskt vilja brúka meira-tey høvdu bara brúk fyri, at sosiala trýstið varð burturbeitt.
Tað, sum tann økisketan fekk galið, var plasering. Kioskir fóru við síðuna av diskin, so kundarnir enn kendu seg eygleiddar. McDonald's setur tey í eitt serstakt øki. Hetta ljóðar lítisvert. Tað er tað ikki. Fysiska rúmdarsniðið hevur eins stóran týdning sum ritbúnaðurin. Valmyndaverkfrøði eisini-teljaravalmyndin kann ikki bara talgildast. Uppsøluboðini, bíleggingin av lutum, forsettu valini, alt skal umhugsast. Tað vilja flestu ketur ikki hoyra.
Hetta vendir vanligu hugsanini. Bestu kioskscenarioini eru ikki bara har kioskir KUNNU virka. Tey eru har, at menniskjaliga samspælið faktiskt kemur í vegin.
Veruligir pengar verða eisini burturspilt
Sjálvstøðug kassa í stórhandilinum-ljóðar perfekt til veruliga nýtsluna. Fáir lutir, einki óvanligt? Flott, skjótari enn kassalinjan. Men framleiða sum skal vigast, alkohol sum skal ID váttan, eitt skanningarfeil-nú stendur onkur har og vinkar við einum fylgjara allíkavæl. Og tað er ein óbehagiligur sannleiki, sum eingin vil viðganga: Kassameistarar eru fakfólk við at skanna. Teir eru skjótir; tey vita, hvar strikukoturnar eru. Vanligir kundar eru amatørar. Fyri eina kurv við 30 lutum er menniskjað nokk skjótari.
Sjálv-kassa virkar sum eitt ískoyti. Tann løtuna tað gerst ein avloysari, fleirfaldast trupulleikarnir.
Tá self-service checkout (SCO) fyrstu ferð varð sett í gildi í USA í 1992, varð tað móttikið við munandi skeptisismu, saman við víðgongdum áhyggjum um, at munandi tap fór at fylgja við. Hóast granskingarúrslitini framvegis eru blandað viðvíkjandi teirra ávirkan á krymping, serliga kundastuldur, eru brúkara-orienterað gjaldstøkni vorðin ein alsamt meira útbreiddur eginleiki innan handilslandslagið. Sitat - tíðarrit.
Bankakioskur til alt annað enn at kanna saldu og prenta útrokningar raka ein vegg, sum ikki er skynsamur men sera veruligur: tá tað snýr seg um pengar, vilja fólk hava eitt menniskja. Tey vilja hava onkran at staðfesta, at flytingin fór ígjøgnum. Tey vilja síggja onkran nikka, tá stórar upphæddir eru í ferð við at flyta seg. Maskinurnar eru fullkomiliga førar. Kundaálit er ikki til staðar.
Aftur til hvat virkar
Sjúkrahússkráseting virkar á sama hátt sum flogvøllir-langar linjur, einføld viðurskifti. Tá tilmeldingarkioskir eru til, kostar tað næstan einki at leggja gjaldsfunktiónir afturat. Sama fyri at prenta royndarúrslit, kanna bíðirøð og líknandi funkur. Eitt tól gerst ein sveisiskur herknívur.
Gistingarhús? Mest gagnligt til sein check-in tá starvsfólkið er tunt. Persónligur dátur er eisini ein faktorur-summir gestir vilja ikki boða frá sínum kamarsprísi til tann, sum stendur aftanfyri teir.
Gestaleiðsla hjá fyritøkum er undirmett. Skráset navn, fyritøku, skanna ID, tak mynd, prenta merki, boða vertinum frá. Alt standardiserað, alt krevur útgerð. Og tað dagførir starvið hjá móttøkufólkinum frá "dátuinntøkumenniskja" til "at heilsa uppá og hjálpa fólki."
Landsstýristænastur
Her er ein bygnaðarligur trupulleiki: tænastuhølir eru opin, tá borgarar eru til arbeiðis. Stongt um vikuskiftið. Døgurðasteðgur hendir. Tøl steðga við at verða tikin klokkan 16. Kioskir bróta tað heilt. Set tey í felagsmiðstøðir, bankadeildir, handilsmiðstøðir. Knappliga gerst "fáa tað gjørt á veg heim" møguligt.
Og tað er nakað, sum sjáldan verður nevnt: stjórnarvindeygu gerast kenslulig úttøk. Fólk møta upp frustrerað, kjakast um krøv, taka tað út á starvsfólk. Útbrenningin er verulig. Kioskir taka tær standardiseraðu uppgávurnar upp. Menniskjalig vindeygu handfara ektaðan fløkju. Øll eru glaðari.
Eyðsæð skeivar umsóknir
Alt sum krevur kensluligan intelligens-ráðgeving, at bera ring tíðindi, jarðarferðir-er týðiliga úti. Hetta skal ikki hava tørv á at greiða frá, men uppskot um "sorghjálparkioskir" hava faktiskt gingið tvørtur um skriviborð, so tað ger tað eftir øllum at døma.
Høgt persónligar avgerðir-tryggingarætlan, íløguráðgeving, løgfrøðiligar samráðingar-kunnu ikki minkast til avgerðartrø. Alt málið er, at menniskjaligi dómurin lagar seg til serligar støður.
Fløkt oyðublað-fylling er pína á einum berandi skjálvta. Skrivivirknið fellur til kanska ein triðing av einum fysiskum knappaborði. At noyða brúkarar at skriva paragraffar av teksti inn á eina kiosk er fíggindalig sniðgeving.
Rein kunningarleiting-"hvat klokkan letur handilsmiðstøðin aftur?"-er longu loyst. Fólk leita eftir tí á netinum. Eingin gongur til kiosk at spyrja.
Meting av nýggjum støðum
Tað er eingin uppskrift til hetta. Tað snýr seg meira um, hvørt ein støða hevur sama DNA sum tey væleydnaðu málini.
Fyrsta at eyðmerkja: eru fólk longu kravd at vera onkustaðni? Um hetta kundi verið handfarið úr sofuni, so er bardagin longu taptur. Telefonir og farteldur vinna. Hardware fær sett upp til fólk sum ikki nýtast at vera har, og so brúkar eingin tað.
Síðani fleksibilitetsspurningurin. "Tað veldst um" ella "onkuntíð verða undantøk gjørd"-tað merkir, at eitt menniskja heldur seg í lykkjuni onkustaðni. Kanska 80% fær avgreitt av kiosk, men tey 20% frustrerar øll. Starvsfólk og brúkarar bæði.
Og hetta kemur alsamt upp: hvat ger kioskin, sum krevur, at hon er kiosk? "At vísa upplýsingar á einum størri skermi" er ikki nóg mikið. Prentarin, skannarin, kortlesarin, tað, sum útflýggjar ein fysiskan luti-okkurt, sum telefonin bókstaviliga ikki kann gera. Tað er tað, sum rættvísger hardware.
Øll trý elementini ganga saman, verkætlanir virka vanliga. Ein er óvissur, hugsa harðari. Tvær mangla, spurningurin gerst hví kioskir enntá eru í prátinum.
Sjálv kioskin er ongantíð svarið allíkavæl. Tað er ein møgulig implementering av einum svari. Sjálvt svarið er at finna útav, hvør trupulleiki verður loystur, fyri hvønn, undir hvørjum avmarkingum. Fá tað rætt og hardware spurningurin svarar næstan sjálvur.
